Pajety. Różnych kształtów i wielkości blaszki metalowe, zwykle mosiężne, dawniej pozłacane albo posrebrzane, więc luksusowe. Używane w hafciarstwie, ozdabiają kapelusze i pantofle.

Paisley, paislejowskie wzory. Orientalne wzory z charakterystycznym rysunkiem wygiętej łzy, wypełnionej roślinnym motywem, potocznie nazywane wzorami tureckimi. Kopiowanie motywów indyjskich kaszmirowych szali, głównie na bawełnie, to od początku XIX wieku, specjalność szkockiego miasta Paisley.

Palto. Jedno- lub dwurzędowy, płaszcz zimowy z klapami i kieszeniami z patką, usytuowanymi na wysokości talii; jego krój i materiał dostosowują się do aktualnych trendów w modzie. I nazwa, i desygnat powoli przechodzą do historii, wypierane przez poręczniejsze dla kierowców płaszczo-kurtki.

Parka. Letnia wersja anoraka. Kurtka z bardzo wytrzymałej bawełny, o długości do kolan, z dużymi, wsuwanymi kieszeniami, kapturem, ściągnięta w talii i na dole sznurem w tunelu. Wymyślona na poligon, w wersji oryginalnej oliwkowo-zielona. W latach sześćdziesiątych „znak szczególny”, podobnie jak skuter, brytyjskich nastolatków – modsów, którzy stworzyli własną subkulturę i własną modę.

Patchwork. Artystyczna łatanina. Technika zszywania różnorodnych skrawków tkanin w jedną „tkaninę”. Sztuka opanowana do perfekcji przez osadniczki na Dzikim Zachodzie. W latach sześćdziesiątych element modnego stylu cygańskiego – gipsy look. Mniej pracochłonną techniką uzyskiwania efektu patchworkowego jest druk w łatki. Wraca wraz z tęsknotą do życia na farmie i prostych, wiejskich ubiorów.

Pillbox. Kapelusz „pastylka”. Mały, okrągły kapelusz bez ronda, spopularyzowany w latach sześćdziesiątych przez Jacqueline Kennedy, która nosiła go z fantazją – przesunięty na tył głowy.

Plisowanie. Mechanicznie utrwalanie fałdek na fragmentach lub całej powierzchni tkaniny.

Polar lub fleece. Lekki, puszysty, futerkowy wyrób dziewiarski z przędz syntetycznych. Doskonale izolująca dzianina microfleece, wytworzona w USA około 1980 roku, wykorzystana do produkcji ciepłych ubiorów, sprawdziła się w ekstremalnych warunkach klimatycznych. Dzięki przytulności i łatwości pielęgnacji jest szeroko stosowana w modzie codziennej.

Poliester. Włókno syntetyczne o dużej trwałości, używane do wyrobu tkanin. Początkowo wynalazek Anglików Whinfielda i Dicksona z 1941 roku traktowano z rezerwą, bo tkaniny poliestrowe miały opinię „nieprzyjaznych ciału”. Te najnowszej generacji już się z ciałem zaprzyjaźniły, zyskały miękkość, przepuszczają powietrze.

Pret-a-porter. We francuskim – „gotowe do noszenia”. Niekonwencjonalne gotowe ubrania wytwarzane przez kreatorów haute couture i niezależnych projektantów. Na przełomie lat 50. i 60. ubiegłego wieku pret-a-porter stała się samodzielną przestrzenią mody, funkcjonującą między haute couture i przemysłem mody wytwarzającym konfekcję. Wzajemne oddziaływanie tak różnych stylistycznie obszarów inspiruje i mobilizuje wszystkich uczestników rynkowej gry, jednak najskuteczniej pret a porter. Począwszy od lat 60. no¬we trendy w coraz większym stopniu wychodzą od pret-a-porter. Pret-a-porter wywodzi się z butików paryskich krawców, którzy już w latach 30. organizowali w salonach mini targi.

Prince de Galles. Tkanina wełniana czesankowa o splocie skośnym i wzorze dwubarwnej kraty – efekt różnych kolorów przędz osnowy i wątku. Z tkaniny w dyskretną kratkę szyje się kostiumy, garnitury, żakiety i marynarki. W końcówce XX wieku tradycyjne spojrzenie Prince de Galles przełamała Jil Sander, szyjąc z dyskretnej kratki eleganckie suknie i długie spódnice.

Princeska. Fason sukni wprowadzony w 1863 roku przez Charlesa Fredencka Wortha, założyciela haute couture. Wówczas rewolucyjny, bo odrzucający krynolinę. Princeska wydobywa i podkreśla atuty kobiecej sylwetki. Jest nieodcinana w talii, ale oddaje naturalne przewężenia i krągłości, dzięki pionowym cięciom na całej długości. Początkowo krytykowana, jako wyraz „ukrytej nagości”, szybko stała się podstawą garderoby – ubieranych przez Wortha – królowych i księżniczek, stąd nazwa sukni. Princeska, zaproponowana dla sylwetki wymodelowanej gorsetem, jest uznawana za punkt wyjścia do rozważań o sukni reformowanej, przywracającej ciału naturalne proporcje, podjętych w pierwszej dekadzie XX wieku.

Pumpy. Sportowe spodnie o długości za kolana, przymarszczone na dole, zakończone zapinanym paskiem. Noszone już pod koniec XIX wieku przez amazonki, cyklistki, turystki i narciarki zostały na długo zakwalifikowane do garderoby wybitnie sportowej. Obecnie stały się jeszcze jednym rodzajem damskich spodni, proponowanych także z wysokimi obcasami.

Punk look. W połowie lat 70. powstał kierunek muzyczny, punk-rock, zwrócony przeciwko zasobnej, mieszczańskiej stabilizacji. Szybko przerodził się w ruch młodej, biednej, londyńskiej ulicy, która stworzyła najpierw spektakularną antymodę, a potem – z udziałem Vivienne Westwood, w latach 70. partnerką Mancolma MacLarena, członka zespołu Sex Pistols – prawdziwą modę. Znaki szczególne stylu punk: ekscentryczny kolor włosów postawionych na sztorc – fryzura na Irokeza, skórzane kurtki i paski nabijane nitami, podarte dżinsy albo wąskie spodnie w szkocką kratę, spinane agrafkami tiszerty, agrafki w uszach i nozdrzach. Punk, podobnie jak każdy ruch zbuntowanych, został szybko wykorzystany dla uatrakcyjnienia mody „oficjalnej”, po „znaki szczególne” ruchu sięgają dziś autorzy kolekcji konfekcyjnych, pret a porter i haute couture.