Kaftan afgański. Charakterystyczna dla mody hippisowskiej lat siedemdziesiątych skórzana kurtka typu folk, ozdobiona haftami i frędzlami.

Kapuza. Kaptur nieprzylegający do głowy, otwarty z przodu, luźno okalający twarz.

Kardigan. Blezer jednorzędowy, bez kołnierza, z dekoltem w szpic – litera V. Dekolt, linia zapięcia, krawędzie kieszeni wykończone szeroką plisą.

Kimono. Tradycyjne ubranie japońskich kobiet i mężczyzn, spopularyzowane przez modę, co jakiś czas przeżywającą wzmożoną fascynację Orientem. Długi, luźny ubiór z tkaniny jedwabnej, z szerokimi, niewszywanymi rękawami, przepasywany szerokim i długim pasem. Także nazwa kroju inspirowanego tradycyjnym kimonem.

Kilt. Spódnica wzorowana na narodowym stroju szkockich górali. Plisowana z tylu i po bokach, z przodu portfelowo założona, często spięta ozdobną agrafką. Zwykle z tkaniny też naśladującej szkockie kraty – klanowe tartany.

Klapy. Wyłogi, czyli – odwrócone i zwykle zagięte – części przodu żakietu, marynarki lub płaszcza. Są nazywane metryką ubrań, bo bezlitośnie informują o czasie ich powstania.

Kolekcja. Zbiór wzorcowych modeli stworzonych przez projektanta, grupę projektantów, firmę. Sygnowana nazwiskiem autora lub logo marki, czasem jednym i drugim, jeśli projektant z nazwiskiem pracuje na zlecenie marki. Zwyczajowo jest prezentowana adresatom − handlowi, konsumentom – co sezon obejmujący dwie pory roku, wiosna-lato i jesień-zima. W markach sieciowych kolekcje sezonowe są dzielone często na tzw. programy wyznaczane terminami dostaw.

Konfekcja. Wytwarzana przemysłowo, w dużych seriach gotowa odzież lub bielizna, o ujednoliconych rozmiarach, oferowana anonimowym adresatom przede wszystkim w domach towarowych. Początki przemysłu mody i konfekcji to przełom XIX i XX wieku, rozwój − lata po I i II wojnie światowej, ekspansja – po ulokowaniu produkcji w rejonach taniej wytwórczości. Najpierw konfekcja przyczyniła się do demokratyzacji mody, teraz staje się zagrożeniem dla mody, jako zjawiska, które jest kojarzone z kreatywnością i oryginalnością.

Konstruktor odzieży. Specjalista opracowujący szablony modeli odzieżowych, współpracujący z projektantem i krawcem.
Kontrast. Przeciwieństwo, opozycyjne cechy składników – kształt, kolor, faktura, stopień miękkości, grubość tkaniny lub dzianiny – decydujących o wyrazie plastycznym gotowego ubrania.

Korsarki patrz Capri

Kostium. Komplet damski. Jeśli dwuczęściowy, to żakiet plus spódnica, gdy trzyczęściowy, to z kamizelką. Pokłosie emancypacji kobiet, w modzie damskiej – odpowiednik męskiego garnituru. Dawniej uzupełniany bluzką koszulową, ostatnio dzianinową. Najsłynniejsze kostiumy – chanelowski oraz YSL z żakietem smokingowym i podkreślającą biodra spódnicą. W dobie popularności spodni w modzie damskiej kostium przegrał z garniturem. Do dziś niedoścignionym wzorem damskiego garnituru jest smoking zaprojektowany przez YSL w jesienno-zimowej kolekcji 1966-67.

Kostium Chanel. Prosty kostium, którym Chanel triumfalnie powróciła do świata mody w 1954 roku. Znaki szczególne? Tweed, żakiet jednorzędowy z małymi kieszeniami, wykończony pasmanterią, zwykle bez klap – rzadziej z niewielkimi, z dekoracyjnymi, najczęściej „złotymi” guzikami. Spódnica wygodna, luźna, zakrywająca kolana zdaniem projektantki „najbrzydszy fragment kobiety”. Uzupełnienie – bluzka z wiązadłem, nazwana bluzką Chanel i „złote” łańcuchy z ogniw różnej wielkości.

Krepdeszyn, crepe de Chine, krepa chińska. Miękka, lekka tkanina jedwabna, naturalna lub sztuczna, o splocie płóciennym, ze słabo zarysowanymi na powierzchni poprzecznymi prążkami. Wytwarzana od XVIII wieku. Szyto z niej suknie, bluzki, elegancką bieliznę, a w latach 20. minionego stulecia także, z odpowiednio zaimpregnowanej – nieprzemakalne płaszcze.

Krynolina. „Wypychacz” i podpora damskiej spódnicy, stosowana w XIX wieku głównie w sukniach dam niewykonujących żadnych prac poza robótkami ręcznymi. Początkowo krynoliny były ze sztywnych tkanin lub włosia, potem krochmalone i rozpinane na fiszbinach, od około 1856 roku aż do końca, czyli do lat 70. XIX wieku, kilogramy tkaniny utrzymywały solidne stelaże metalowe.

Kurza stopka. „Zakłócony” wzór kraty, przypominający odcisk kurzej stopy na mokrym piasku.