Denim. Amerykańska nazwa mocnej tkaniny bawełnianej od XVIII wieku produkowanej we Francji, jako „sukno z Nimes” – materiał „nie do zdarcia”, m.in. przeznaczony na namioty. Prototyp i nazwa płótna dżinsowego, spopularyzowanego razem z dżinsami. Obecnie temat sam w sobie i niewyczerpane źródło inspiracji kolorystycznych, asortymentowych – dzianiny z efektem denimu, stylistycznych – podstawa casualu. O sile i atrakcyjności współczesnego denimu zadecydowały, oprócz westernowej legendy, elastyczność i bogactwo wykończeń.

Dekolt. Wycięcie górnej części ubioru odsłaniające szyję, ramiona, górę gorsu, plecy. Także linia osadzenia kołnierza. Głębia dekoltu jest traktowana jak wizytówka zmysłowości. Od niepamiętnych czasów aż do współczesności trwały rozważania, co wypada odsłonić, górę piersi czy dół nóg. Puryści obyczajowi wybierali dekolt, nazywany przedsionkiem piekieł, jako mniejsze zło, bo nogi nazywano „traktem wprost ku piekłu wiodącym”. Współczesna moda pogodziła śmiałe dekolty z odsłoniętymi nogami. Nazwy dekoltów w strojach codziennych informują o kształcie wycięcia – okrągły, litera V albo w szpic, łódkowy, prostokątny albo karo. Moda wieczorowa to nieograniczone pole dla fantazji w zabawie pt. ubierający negliż, bo wiele sukien balowych to niemal wyłącznie dekolty.

Draperia. Sfałdowanie tkaniny tak, by „naturalnie” spływała po sylwetce. Podstawowy sposób dyscyplinowania szat w antyku. Mistrzynią nowożytnej draperii obwołano Madeleine Vionnet, która w latach dwudziestych XX wieku zasłynęła asymetrycznymi sukniami-rzeźbami, których krój opracowywała, owijając skośnymi draperiami drewniane lalki-manekiny. Ostatnio draperia jest stałym punktem modnych efektów mody damskiej, niezależnie od stylu, charakteru i przeznaczenia ubrania i niemal niepodzielnie zawładnęła modą wieczorową. To zasługa lekkich, lejących się tkanin i dzianin.
Duffle-coat patrz Budrysówka

Dyplomatka. Płaszcz jak przedłużona klasyczna marynarka. Przypisany do urzędowej celebry – stąd nazwa.

Dzianina. Wyrób określonego kształtu lub metrażowy powstający przez przeplatanie, dzianie oczek i łączenie ich w rzędy ręcznie – igła, druty, szydełko; lub maszynowo – dzianiny gładkie. interlokowe, żakardowe, ażurowe, wzorzyste, splotowe i pętelkowe. Ostatnie dekady mody to czas dzianiny.

Dzwony. Charakterystyczny dla lat 70., a potem 90. fason spodni: wąskie na biodrach i udach, rozszerzające się stożkowato od kolan.

Dżelaba także lejba lub galabija. Luźna suknia o trapezowej linii z głęboką pachą i szerokimi rękawami. Owalny dekolt, rozcięcie z przodu i ukośnie cięte kieszenie często obszyte dekoracyjną plisą. Noszona przez mieszkańców Północnej Afryki, lubiana, jako „pamiątka z wakacji”. Jest pierwowzorem letnich sukienek i tunik z nutą egzotyczną. Stały element mody inspirowanej podróżami po Afryce.

Dżemper. Dzianinowa bluzka bez zapięcia wkładana przez głowę. W latach dwudziestych zaproponowana przez Chanel w komplecie z plisowanymi i prostymi spódnicami. Dziś stały składnik klasyki, czyli ubrań nazywanych „modą bez mody”. Latem 2011 najpopularniejsza forma tunik i bluz z supercienkiego dżerseju.

Dżersej. Dzianina wełniana wytwarzana od XVII wieku, początkowo ręcznie, na brytyjskiej wyspie Jersey, leżącej u wybrzeży francuskiej Normandii. Eksportowana do Francji, gdzie pończochy i bielizna z dżerseju słynęły z delikatności. Obecnie dżersej to potoczna nazwa trykotów maszynowych – bawełnianych, jedwabnych lub z włókien sztucznych; także nazwa wełnianych i wełnopodobnych tkanin o splocie płóciennym, które powierzchnią przypominają dzianinę. Około 1880 roku z dżerseju bawełnianego zaczęto szyć ubrania robocze, bieliznę, stroje kąpielowe i gimnastyczne. Na przełomie lat 1916-17 Coco Chanel zaprojektowała z beżowego bawełnianego, maszynowego trykotu suknie, kurtki marynarskie i żeglar¬skie. Tak zaczęła się kariera dżerseju w konfekcji i dobra passa beżu, nazwanego wówczas kolorem eleganckich kobiet. Współczesną „królową dżerseju” jest Sonia Rykiel. Dzięki jej naśladowcom dzianinowa sukienka stała się przebojem końca pierwszej dekady XXI wieku. W ostatnich sezonach dżersej w różnych formach zawojował nasze szary – od podkoszulków po drapowane balowe kreacje.

Dżinsy. Spodnie wzorowane na farmerskich, z gęstej, sztywnej, dość grubej tkaniny bawełnianej, o splocie płó¬ciennym lub skośnym początkowo przeznaczonej na namioty dla traperów – zazwyczaj granatowej lub niebieskiej. Fenomen popularności dżinsów, wytwarzanych obecnie w licznych kolorach i fasonach, to dowód na siłę westernowej legendy i skuteczność marketingu. Dżinsy zaoferował poszukiwaczom złota w USA, wytwórca namiotów, Levi Strauss, który około 1850 roku rozpoczął produkcję „najtrwalszych” spodni roboczych. W latach 40. XX wieku dżinsy zyskały popularność w Europie, szokując osoby „średnio-starsze” i ciesząc młode. W latach 50. stały się spodniami weekendowymi, noszonymi również przez dorosłych, by po 68 roku zdominować modę ulicy. Dziś są najpopularniejszym „łącznikiem” wszystkich pokoleń.