Baby doll. Stylizacja na laleczkę. Zaczęło się od dwuczęściowego kompletu nocnej bielizny – luźna góra z bufiastymi rękawami i pumpkami, którym prowokowała w filmie „Baby Doll”, w 1956 roku Caroll Baker, z domu Karolina Piekarski, która siedem lat wcześniej zdobyła tytuł Miss Florydy i Owoców. Nocna bielizna z „Baby Doll”, została twórczo przerobiona w 1957 roku przez Jacquesa Griffe na stroje dzienne, dając początek słodko-dziewczęcym sukieneczkom z podniesioną talią, trapezowym dołem, bufkami i kołnierzykiem bebe. Od tej chwili „spód” coraz częściej stawał się inspiracją dla „wierzchu” ubrania.

Baskinka. Dół żakietu lub żakietowej bluzki w formie doszytego szerokiego „pasa” od linii talii do bioder. Bywa rozkloszowana, krojona po skosie, złożona z trapezowych klinów. Zawsze akcentuje talię i dodaje krągłości biodrom. Częsty wyróżnik bardzo kobiecych żakietów „odcinających się” od powinowactwa z męską marynarką.

Battle-dress. Bluza żołnierzy angielskich i amerykańskich z czasu drugiej wojny światowej, co rusz przypominana razem ze stylem militarnym. Charakterystyczne elementy: długość do talii – zaakcentowanej paskiem o szerokości mankietów; nakładane kieszenie z klapkami; naramienniki; wykładany kołnierzyk z małymi klapkami. Współczesne wersje battle-dressów do obejrzenia w filmie Top Gun.

Bawet. Przykrywająca gors, utrzymująca szelki przednia część fartucha, sukienki fartuchowej, spodni ogrodniczek. Zwykle w formie prostokąta, trapezu (w odzieży dziecięcej często w kształcie serca, owoców, kwiatków) jest wszyty na linii talii, ale bywa również krojony razem z dolną częścią ubrania. Formę rozbudowanych bawetów przybierają latem letnie bluzki damskie ze skrzyżowanymi szelkami na plecach nazywane „śliniaczkami”.

Bebe. Forma kołnierzyka typu „nostalgia za niemowlęctwem”. Płasko leżący u nasady szyi, z zaokrąglonymi rogami jest standardem w ubrankach dziecięcych i dziewczęcych. Przy sukienkach i bluzkach damskich pojawia się zawsze wówczas, gdy infantylizm i wdzięk są wyżej cenione niż dojrzałość i powaga. Stały detal garderoby w stylu Baby Doll.

Bombka. Szeroka spódnica, u dołu lekko ściągnięta. Bombkę, zaproponowaną w 1950 roku przez Madame Gres, wylansował siedem lat później Hubert de Givenchy, ubierający Audrey Hepburn. Od tamtej pory bombka cyklicznie wraca przede wszystkim w modzie wieczorowej, jako propozycja dla kobiet o sylwetce bohaterki „Zabawnej buzi”.

Bermudy. Spodnie „obcięte” na wysokości kolan to robocze ubranie rybaków na Bermudach, przywiezione stamtąd przez amerykańskich turystów. Początkowo wakacyjne, dziś – w efekcie „poluzowania” ubraniowych kanonów – zmora miejskich ulic latem, także u nas i zapewne jeden z powodów zaliczenia, noszących je masowo, naszych rodaków do najbrzydszych mężczyzn w Europie.

Bikini. Dwuczęściowy kostium był dla obyczajów w 1947 roku takim wstrząsem jak – rok wcześniej dla okolicznej przyrody – wybuch bomby atomowej na atolu Bikini. Pomysł na odkrycie pępka nie wyszedł z kręgów ludzi mody, to patent konstruktora samochodów Louisa Rearda. Ówczesny dwuczęściowy kostium, wtedy rewolucyjny i szokujący, dziś byłoby przykładem plażowego konserwatyzmu.

Biodrówki. Spodnie odsłoniętego pępka, często udekorowanego kolczykiem. Noszone w latach 50. i 60. w nadmorskich kurortach. W latach 90. zestawione z króciutką górą, stały się „mundurkiem” nastolatek, tych z metryki i tych z przekonania. Są – obok super mini i i bieliźniarskich sukienek – klasyką stylu girlie.

Bliźniak. Dziewiarski komplet, „zespolony” rodzajem przędzy i kolorem: pulower plus blezer; albo bluzka z dekoltem owalnym lub w szpic plus rozpinany sweterek. Symbol uprzemysławiania mody w latach 60. – mniej formalny, choć nadal elegancki, zamiennik „sztywnego”, krawieckiego żakietu z bluzką koszulową. Mały, obcisły golfik plus krótki sweterek to bliźniak na zawsze skojarzony z codzienną garderobą Audrey Hepburn.

Blumery. Pierwsze damskie spodnie, propozycja jednej z reformatorek damskiego ubioru miażdżąco skrytykowana przez kobiety, wyśmiana w rysunkach satyrycznych przez mężczyzn. Szerokie pantalony, ściągnięte w kostkach, zestawione z luźnymi sukniami do kolan, zaproponowane w połowie XIX wieku przez Amelię Bloomer, zostały odrzucone jako „szpetota i obraza boska”. Pięćdziesiąt lat później, skrócone do połowy łydki, zostały zaakceptowane przez cyklistki i od tamtej pory, co jakiś czas moda obwołuje pumpy przebojem sezonu.

Bluzon. Długa do bioder, obszerna kurtka wszyta w pasek albo wykończona ściągaczem, najczęściej zasuwana na zamek błyskawiczny. Począwszy od lat pięćdziesiątych popularny, ponadczasowy fason sportowej kurtki.

Bodystocking. Kombinezon typu „druga skóra” z pończochowej dzianiny, zaproponowany u schyłku lat sześćdziesiątych przez Courreges’a, jako element futurystycznej, kosmicznej mody. Pod koniec lat siedemdziesiątych – z błyszczących, nieprzezroczystych, sprężystych materiałów – wrócił w strojach disco. Obecnie ma stałą pozycję w kolekcjach bielizny glamour i sportowej. Zależnie od charakteru bywa z siatki, koronki, dzianiny, zawsze z dodatkiem elastanu.

Bolerko. Żakiecik lub bezrękawnik przysłaniający biust, zwykle bez zapięcia, z ledwie „dochodzącymi” polami. Od zawsze rutynowe uzupełnienie wieczorowych sukien z balkonowym dekoltem. Ostatnio spopularyzowane w formie króciuteńkiego sweterka z długimi rękawami.

Bosmanka także kaban lub kabana. Kurtkowa klasyka, tak męska jak damska. Styl marynarski w jesienno-zimowym wydaniu. Przykrywająca biodra kurtka, wzorowana na mundurach oficerów marynarki. Zwykle granatowa, ale także czarna, szara, beżowa, a w wersji damskiej często czerwona. Charakterystyczne elementy: dwurzędowe zapięcie na 6 guzików, kołnierz z szerokimi wyłogami, ukośne kieszenie z klapkami, pagony, patki na rękawach. Elementy kroju i detale zaakcentowane szeroką stebnówką.

Brokat. Tkanina z jedwabiu naturalnego lub sztucznego przetykana przędzą metalową. Dawniej zależnie od rodzaju metalowych nici nazywana złoto- lub srebrogłowem.

Bryczesy. Spodnie do konnej jazdy, noszone z wysokimi butami. Charakterystycznie „do siodła” rozszerzone na udach, od kolan obcisłe. Razem z jeździeckim żakietem – stały element mody miejskiej, inspirowanej brytyjską prowincją i stylem amazonki.

Budrysówka także duffle-coat. Kurtka z militarnym rodowodem z grubego, wełnianego dwustronnego sukna. W latach 50. masowo noszone okrycie, jedno z pierwszych typu unisex, czyli dla Niej i dla Niego. Charakterystyczne cechy: doszywany kaptur, wszywany rękaw, naszyty karczek przodu i tyłu, zapięcie na kołki i sznurkowe pętle, duże nakładane kieszenie, szerokie stebnówki. Wciąż jeden z najpopularniejszych fasonów płaszcza sportowego.

Bufka. Efekt „nadmuchania” powstający w wyniku zmarszczenia górnej – tzw. główka, lub dolnej części rękawa – wtedy bufka jest najczęściej zdyscyplinowana mankietem.

Burberry. Najpierw nazwa nieprzemakalnego materiału, produkowanego przez Thomasa Burrbery (1835-1926); potem najdroższego płaszcza przeciwdeszczowego – raglan, kryte zapięcie, wełniana podszewka w kratę; wreszcie ekskluzywnej marki, rekomendowanej przez rodzinę królewską i nadal słynącej trenczami, budrysówkami i płaszczami przeciwdeszczowymi z podszewką w charakterystyczną beżowo-czerwono-czarno-białą kratę.

Butik. Niewielki sklep z krótkimi seriami modnych ubiorów i dodatków – butów, biżuterii, drobnej galanterii. Ta forma oferowania mody „z emocjonalnym, osobistym przesłaniem” narodziła się w latach 30. jako opozycja do domu towarowego. Dziś butiki, kojarzone zazwyczaj z wyszukaną ofertą marek pret-a-porter, to odpowiedź na oczekiwania klientów zmęczonych zalewem konfekcji „z sieci”.